„Nauka“ sv. Marie Magdalény de’ Pazzi (2/6)

Velmi mnoho našich karmelských svatých a blahoslavených má osobní, bezprostřední zkušenost s válkou...

Tato krátká novéna tě může provázet i uprostřed každodenního shonu...

Na začátku nového roku si připomínáme svatého Petra Tomáše, karmelského světce ze 14. století, jehož životní příběh se může stát velkým povzbuzením pro dnešní dobu...

W niedzielę 15 maja bieżącego roku w Rzymie papież Franciszek kanonizował holenderskiego karmelitę P. Titusa Brandsmę, zamordowanego podczas II wojny światowej w obozie koncentacyjnym w Dachau. We wtorek 26 lipca minie 80 lat od jego śmierci, liturgiczną pamiątkę obchodzimy 28 lipca. Od jutra możemy – każdy według swoich możliwości – przyłączyć się do nowenny do tego nowego świętego naszego Zakonu. Przez pierwsze pięć dni na naszej stronie będą się pojawiały teksty przygotowane przez naszych zagranicznych współbraci jako ulotki do majowej kanonizacji, w ostatnie cztery dni będą nam towarzyszyć fragmenty wykładu P. Norberta Żuški, O.Carm. „Titus Brandsma – święty dla naszego czasu”, który został wygłoszony na tegorocznym ogólnopolskim spotkaniu tercjarzy w Kostelním Vydří. Dziś publikujemy życiorys Tity.

• Krótka biografia

  Młodość

  Anno Sjoerd Brandsma urodził się 23 lutego 1881 roku w Oegesklooster, na północy Holandii, w prowincji Fryzja. Jego rodzice nazywali się Tjitsje i Titus, mieli cztery córki i dwóch synów, Anno był drugim najmłodszym. Pięcioro z sześciu rodzeństwa poszło drogą życia zakonnego, a kuzyn Anno został później biskupem.

  Rodzina posiadała rozległe gospodarstwo, zajmowała się hodowlą bydła oraz sprzedażą mleka i serów. Katolicy stanowili we Fryzji absolutną mniejszość mieszkańców, musieli chronić swoje wyznanie i kulturę. Ojcowie Anno starali się o to zarówno w rodzinie, jak i w lokalnej społeczności, gdzie angażował się politycznie.

  Po ukończeniu szkoły średniej w kolegium franciszkańskim Anno wstąpił do Karmelu w Boxmeer. Zgromadzenie w tym czasie szybko się rozwijało, w Holandii powstało kilka nowych domów zakonnych. Nowicjat rozpoczął Anno wraz z pięcioma rówieśnikami we wrześniu 1898 roku, a na jego imię zakonne przyjął imię swojego ojca – Titus. Wczesne śluby złożył w październiku 1899 roku, a na kapłana został wyświęcony 17 czerwca 1905 roku.

  W 1909 roku uzyskał na rzymskim Uniwersytecie Gregoriańskim doktorat z filozofii. Ciągnęło go do studiowania duchowości oraz do dziennikarstwa, co razem z działalnością akademicką stanowiło główną część jego pracy. Przez całe życie musiał zmagać się z very kruchym zdrowiem.

  Praca i misja

  W 1923 roku Titus był jednym z założycieli Katolickiego Uniwersytetu w Nijmegen (dzisiejsza Radboud University), gdzie jako profesor prowadził wykłady i pomagał w administracji; w roku 1932/33 pełnił funkcję rektora.

  Jako karmelita starał się przekazywać duchowość Zakonu także zainteresowanym spoza kręgu uniwersyteckiego, wiele podróżował z wykładami. W 1935 roku został zaproszony na tourne wykładowe do USA, a te wystąpienia ukazały się po czesku pod tytułem Piękno Karmelu (KNA 1992). Odbył też kilka podróży badawczych do Hiszpanii (Teresa z Avila) i Niemiec (stygmatyzowana Teresa Neumann).

  Dziennikarstwo

  Titus interesował się także dziennikarstwem i publikowaniem. Pod koniec 1935 roku został duchowym doradcą Unii Katolickich Dziennikarzy (w kraju ukazywało się wtedy ponad dwadzieścia katolickich gazet i wiele czasopism, około 36% mieszkańców deklarowało wiarę rzymskokatolicką). Zachęcał poszczególne redakcje do odrzucania wydawania nazistowskiej propagandy, występował szczególnie przeciwko antysemityzmowi. W czasie niemieckiej inwazji na Holandię w maju 1940 roku Titus był doradcą arcybiskupa utrechckiego de Jonga, wybitnego przeciwnika nazizmu. Zachęcał biskupów do wyraźnego stanowiska przeciwko prześladowaniu Żydów i naruszaniu praw człowieka. Działania te przyciągnęły uwagę okupacyjnej administracji.

  Więzienie i męczeństwo

  Sprzeciw katolickiej prasy wobec nazistowskiej propagandy przesądził o losie Titusa. Zgodził się dostarczyć osobiście do każdej redakcji list holenderskich biskupów, który zabraniał ulegania żądaniom okupantów i publikowania oficjalnych artykułów i ogłoszeń nazistowskich. Zdołał obejść czternaście redakcji przed aresztowaniem 19 stycznia 1942 roku.

  Najpierw był internowany w Scheveningen i Amersfoort, w czerwcu przeniesiony do Dachau. W brutalnym reżimie obozu koncentracyjnego zdrowie Titusa szybko się pogarszało, w trzecim tygodniu lipca został przyjęty do szpitala. Poddany eksperymentom medycznym zginął 26 lipca 1942 roku w wyniku zastrzyku fenolowego. W dniu jego śmierci holenderscy biskupi wydali list pasterski przeciw deportacjom Żydów (który stał się pretekstem do zagłady Żydów, którzy przeszli na katolicyzm, np. Edith Stein).

  Przed egzekucją prosił Boga o siostrę, która podawała mu śmiertelny zastrzyk. Wyprosił dla niej łaskę pokuty i podarował jej swój różaniec, chociaż broniła się, że już od dawna nie praktykuje (siostrom Czerwonego Krzyża było to zabronione przez nazistów). Kilka lat później kobieta ta w poszukiwaniu przebaczenia udała się do przeora Karmelu i zeznała w procesie, który doprowadził do beatyfikacji Tita 3 listopada 1985 roku.

  ulotka: {souborysoubor_6200}

• 1. dzień: „Ucznia nie przewyższa nauczyciel“ (Łk 6,40)

  Boże, Ty dałeś świętemu Titowi dobre wykształcenie i obdarzyłeś go mądrością oraz odwagą, z jaką dążył do zachowania jakości edukacji, nawet w czasie okupacji. Na jego wstawiennictwo daj dzisiaj rozwagę i odwagę wszystkim nauczycielom i wychowawcom w terenach okupowanych i zajmij się wszystkimi dziećmi, które z powodu wojny nie mogą korzystać z edukacji. Prosimy Cię o to przez Twojego Syna...

  Edukacja i formacja

  Wykształcenie Tita

  Titus był dobrym uczniem. W dzieciństwie dużo czytał, szczególnie upodobał sobie literaturę i historię. W wieku jedenastu lat rozpoczął naukę w kolegium franciszkańskim w Megen (Oss), prawie dwieście kilometrów od domu; rok później przyjechał do niego brat Henryk. Czytanie ukształtowało go również po wstąpieniu do Zakonu w 1898 roku, szybko zaczął publikować. Teologię studiował w Holandii, na studia doktorskie z filozofii wysłano go na rzymską Gregorianę, gdzie również odbył kursy z socjologii.

  Katolickie szkolnictwo

  Titus włożył swoje siły w organizowanie jakościowego katolickiego szkolnictwa: zreformował program nauczania dla holenderskich karmelitów; w Oss (gdzie powstał nowy klasztor w 1890 roku) założył publiczną bibliotekę z czytelnią i salą wykładową; przyczynił się do powstania dwóch szkół zarządzanych przez karmelitów – w Oss i Oldenzaalu (klasztor od 1927 roku); w 1922 roku zorganizował „Carmelcollege” – średnią unię, która dziś, po stu latach, zrzesza 50 szkół średnich z 34 000 uczniów.

  Działalność uniwersytecka

  W 1923 roku otwarto Katolicki Uniwersytet w Nijmegen (w 1929 roku powstał nowy klasztor dla karmelitów studentów i pedagogów); w roku akademickim 1932/33 Titus pełnił funkcję rektora. Prowadził wykłady z filozofii i historii mistycyzmu, koncentrując się na holenderskim mistycyzmie i ruchu Devotio moderna. Wiosną 1938 roku Święty Stolica poprosiła wszystkie uniwersytety katolickie, aby stały się wsparciem w oporze przeciwko nazizmowi. Dlatego Titus w specjalnym cyklu wykładów w roku 1938/39 przyglądał się wartości ludzkiej osoby i z perspektywy swoich dyscyplin obalał teorie narodowo-socjalistyczne. Wśród studentów był lubiany za porywający sposób prowadzenia wykładów i za swoje życzliwe zachowanie; starał się zapewnić stypendia studentom z ubogich rodzin. Był wszystkim przykładem w współczującym obchodzeniu się z ludźmi na marginesie społeczeństwa.

  Pojęcie życia mistycznego

  Titus definiował mistykę jako „szczególny związek Boga z człowiekiem, w którym człowiek uświadamia sobie obecność Bożą i jednoczy się z Bogiem w wierze“. W jego pojęciu do życia mistycznego zaproszeni są wszyscy (por. KKC 2014); chętnie mówił o codziennej mistyce; był przekonany, że Bóg jest podstawą naszego istnienia, że możemy się z Nim spotkać zawsze i wszędzie, zwłaszcza w bliźnich. W 1935 roku wygłosił wykład na temat mistyki karmelitańskiej w Stanach Zjednoczonych, ten zbiór wykładów należy dziś do klasycznych tekstów o duchowości; w języku czeskim ukazał się w tłumaczeniu Teresy Brichtowej pod tytułem Piękno Karmelu (KNA 1992).

  Dziennikarstwo jako narzędzie edukacji

  Dla Tita dziennikarstwo było okazją do edukacji szerokiej opinii publicznej. Jego regularne felietony i artykuły w prasie codziennej udostępniały zwykłemu czytelnikowi historię i piękno życia duchowego. (W 1930 roku ponad 36% mieszkańców Holandii zadeklarowało przynależność do Kościoła katolickiego).

  Formacja studentów

  Dla Tita ważne było, aby nauczyciel szanował indywidualność każdego studenta: „Ludzie nie są wszyscy tacy sami, nie zmieścimy ich wszystkich w jedną szablon. Nie pomoże nam, jeśli postanowimy ignorować naszą różnorodność. ... Młodzi ludzie powinni być przyjmowani takimi, jakimi są“. Chciał, aby młodzież myślała przede wszystkim samodzielnie. Kiedyś im powiedział: „Nie przekażę wam wiedzy filozoficznej – musicie rozwijać ją najpierw i przede wszystkim wy sami. Nie będę też w waszych umysłach wbijał prawdy ani wiedzy o prawdzie. Chcę jedynie obudzić w was tę ogromną pasję, która jest w was ukryta, pasję do poznania, co jest prawdziwe.”

  Zapewnienie edukacji

  Titus był przekonany o konieczności odpowiedniego finansowania szkolnictwa. Podkreślał także potrzebę stałego kształcenia nauczycieli: „sprawiedliwie jest zapewnić nauczycielowi jego stały rozwój ... wykwalifikowany nauczyciel jest błogosławieństwem.” Jego serce leżało dzieciom z defaworyzowanego środowiska: „W szkole należy poświęcić uwagę dziecku z trudnościami, tutaj ujawnia się prawdziwa miłość.”

  Opieka nad żydowskimi studentami

  Titus zajął jasne stanowisko wobec żydowskich studentów, odmówił milczenia, gdy byli wydalani z katolickich szkół.
  Zbadał, czy byłoby możliwe powierzenie ich opiece karmelitów w Brazylii. Na początku niemieckiej inwazji w Holandii mieszkało około 140 000 Żydów, około jedna czwarta z nich przetrwała wojnę.

  Karmel – szkoła życia mistycznego

  Titus mówi o „apostolacie karmelitańskiej mistyki”. Jednym z zadań braci karmelitów jest nauczać modlitwy, pomagać innym odkryć, że są przez Boga od dawna odnalezieni i kochani. Dla Tita Karmel to „szkoła życia mistycznego”. Mówi: „jak w życiu codziennym, tak i w duchowym nie możemy obejść się bez wychowania, nauczyciela i towarzyszenia”. Formacja do głębokiego życia duchowego jest częścią misji Karmelu.

  ulotka: {souborysoubor_6201}

• 2. dzień: „Panie, daj nam ten chleb na zawsze” (J 6,34)

  Boże, Ty umacniałeś świętego Tita eucharystycznym chlebem; na jego wstawiennictwo spraw, abyśmy dzisiaj Ciało i Krew Twojego Syna przyjęli z wdzięcznością i w modlitwie pamiętali o wszystkich, którzy z powodu wojny nie mogą lub nie chcą przyjąć. Bo on z tobą w jedności Ducha Świętego...

  Eucharystia

  Eucharystyczne życie Karmelu

  Eucharystia jest centrum życia chrześcijańskiego, dlatego nie dziwi fakt, że od samych początków Zakonu była także sercem Karmelu. Pierwsi bracia zbudowali pośrodku swoich cel małą oratorium, gdzie spotykali się na wspólnej modlitwie i celebrowaniu Eucharystii, aby spotykać się nawzajem i ze zmartwychwstałym Panem. Karmel ma długą tradycję codziennego, zakonnie ugruntowanego (Reguła 14) świętego przyjmowania, a także dla Tita codzienna Eucharystia była solidnym fundamentem jego życia i duchowości. Zresztą Titus wstąpił do Zakonu w 1898 roku w Boxmeer, w mieście, w którym od wieków odbywa się uroczysta procesja upamiętniająca eucharystyczny cud, który miał tu miejsce około 1400 roku.

  Pokarm na Drogę

  Titus był przekonany, że nasze życie duchowe, podobnie jak to cielesne, musi być zasilane. W proroku Eliaszu widział wzór karmelitańskiego życia. Tak jak Eliasz udał się pustynią na górę Choreb w sile pokarmu niebieskiego, tak także my, póki „idziemy tu na ziemi drogą życia”, jesteśmy umacniani darem Eucharystii. Titus został uwięziony za odważną obronę katolickiej prasy i praw człowieka; „chodzenie w sile boskiego pokarmu” przeżywał w najbardziej ekstremalny sposób między styczniem a lipcem 1942 roku, kiedy przyjęcie Eucharystii w więzieniu było wyjątkowym i rzadkim darem, tym intensywniej jednak przeżywanym. Wtedy przeszedł swoją własną drogę krzyżową, która zaprowadziła go do Dachau.

  W Najświętszej Eucharystii znów się nam daje, i nie tylko On sam jako Druga Osoba Boska.
  Nie, przecież mówi, że wszystkie trzy osoby Najświętszej Trójcy zamieszkają w naszym sercu, jeśli jesteśmy z Nim złączeni.

  (Titus Brandsma)

  Częste święte przyjmowanie

  Przekonanie Tita o znaczeniu częstego celebrowania Eucharystii wzmocniła również lektura tekstów świętych zakonu, takich jak Maria Magdalena de’ Pazzi i Teresa z Avila. Często o tym też mówił, kiedy wykładał o życiu i przesłaniu holenderskiej świętej narodowej, mistyczki Lidwiny ze Schiedamu /1380–1433/. Jej kult rozkwitł na nowo podczas życia Tita – w 1890 roku została kanonizowana, a w 1931 roku poświęcono jej kościół w Schiedam.

  Modlitwa po świętym przyjęciu

  Titus kładł duży nacisk na przeżycie czasu, który poświęcamy na dziękczynienie po przyjęciu Eucharystii. Kiedy przyjmujemy zmartwychwstałego Pana, to jest chwila prawdziwej kontemplacji, kiedy chcemy być otwarci na Jego działanie w nas. Modlitwę po świętym przyjęciu Titus odnosi do postaci proroka Eliasza: „Na Chorebie Pan przemówił do proroka w szumie delikatnego powiewu. Pan nie był ani w wichrze, ani w trzęsieniu ziemi, ale w delikatnym powiewie. Podobnie po świętym przyjęciu musimy kontemplować Pana pod eucharystycznymi postaciami, w głębi naszego wnętrza: to jest ta chwila, kiedy Pan przechodzi.”

  Duchowe święte przyjęcie

  Święta Teresa z Avila często zalecała duchowe święte przyjęcie, szczególnie wtedy, gdy przyjęcie sakramentu nie jest możliwe. Może wcześniej Titus nawet nie dostrzegał, jak ważne będzie pewnego dnia duchowe święte przyjęcie w jego życiu, podobnie jak dzisiejszy czytelnik świętej Teresy – aż do chwili, gdy wojna lub pandemia uniemożliwi codzienną Eucharystię. Choć w Dachau, gdzie internowano wielu księży, Titus mógł przyjmować Eucharystię (nawet w swoim ostatnim dniu), w poprzednich więzieniach tak nie było. W Scheveningen Titus zanotował: „Każdego ranka klęczę, odprawiam w swoim sposobie i z pamięci Mszę Świętą i przyjmuję. Oczywiście, wszystko duchowo. W międzyczasie uzupełniam zgodnie z sensem to, czego nie pamiętam dosłownie. Modlę się dziękczynienie.” W Amersfoort Titus proponował swoim współwięźniom wspólne duchowe święte przyjęcie.

  Eucharystia, kontemplacja, dobre uczynki

  Titus często powtarzał, że „życie mistyczne kontemplacyjne jest owocem życia eucharystycznego.” Eucharystia przygotowuje nasze serca na przyjęcie daru kontemplacji. A darowana przez Boga kontemplacja prowadzi do uczynków miłości. Grupie młodych ludzi Titus powiedział: „Dobre uczynki nie wystarczają same w sobie; muszą wypływać z tego, że to właśnie nasze zjednoczenie z Bogiem zobowiązuje nas do ich czynienia.”

  ulotka: {souborysoubor_6202}

• 3. dzień: „U krzyża Jezusa stała Jego matka” (J 19,25)

  Boże, Ty dałeś świętemu Titowi udział w krzyżu Twojego Syna, na jego wstawiennictwo zbliż do siebie dzisiaj wszystkich, którym wojna zniszczyła życie, rodziny i domy, i wzbudzaj w nich nadzieję w zmartwychwstanie. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Uczniem Krzyża

  Ukierunkowanie studiów

  Titus uzyskał doktorat z filozofii w 1909 roku w Rzymie. Swój pobyt wykorzystał także do studiowania socjologii i społecznego nauczania Kościoła. W trakcie jego życia akademickiego do centrum jego badań i pracy pedagogicznej dotarło studiowanie duchowości i mistyki. Był jednym z profesorów na nowo utworzonym Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen (1923), prowadził wykłady z „Historii mistyki”, jego kursy dotyczyły poszczególnych okresów i konkretnych autorów.

  Obszary zainteresowań

  Titus skoncentrował się na trzech tematach. Pierwszym z nich było tłumaczenie i rozpowszechnianie dzieła świętej Teresy z Avila. Tita martwiło, że nie było jak dotąd dostępne krytyczne wydanie jej dzieła w holenderskim. Wraz z innymi karmelitańskimi entuzjastami przystąpił do tłumaczenia, jednak projektu nie zdążono dokończyć. W więzieniu w Scheveningen Titus kontynuował pracę nad duchowym życiorysem Teresy, który później dokończyli jego koledzy po zakończeniu wojny w 1946 roku.

  Drugim obszarem zainteresowania Tita stało się życie duchowe oraz literatura Europy Środkowej i Północnej w okresie późnego średniowiecza, w którym znaczącą rolę odgrywa Holandia: beginki, mistycyzm rypno-flamandzki i autorzy związani z kręgiem Devotio moderna. Jego ulubieńcami byli Jan van Ruysbroeck (którego beatyfikacja miała miejsce w 1908 roku podczas pobytu Tita w Rzymie), Geert Groote i beginka Hadewijch z Antwerpii.

  Nadać należy także świętym Willibrordowi i Bonifacemu, którzy w pierwszej połowie VIII wieku przyczynili się do chrystianizacji rodzinnej Fryzji Tita. W wielu kazaniach i artykułach Titus podkreślał ich apostolskie życie i ducha misyjnego – sam Titus pragnął odejść w latach 20. do misji na Jawie (ówczesnej holenderskiej kolonii), jednak nie uzyskał zgody przełożonych.

  Via Crucis

  Z tych trzech źródeł płynęła głęboka cześć Tita dla cierpienia Pana i Jego krzyża. Titus dwukrotnie napisał teksty do stacji Drogi Krzyżowej. Belgijski malarz Albert Servaes (1883–1966), równolatek Tita, w 1919 roku stworzył Drogę Krzyżową dla kościoła w Luithagenu. Surowe rysunki ciemnym węglem, które powstały pod wpływem okropności I wojny światowej, musiały zostać na życzenie Rzymu szybko usunięte z powodu swojej realistyczności; jednak Titus do każdej stacji przygotował refleksję i opublikował je w 1921 roku w recenzji kulturalnej Opgang.

  Drugą medytację Drogi Krzyżowej Titus sporządził w więzieniu w Scheveningen. Zamierzał ją do nowo wybudowanej kaplicy św. Bonifacego w Dokkum (1934), której realizacja miała miejsce. W tekście brakuje 14. stacji – być może nie zdążył jej napisać, być może ową stacją był jego własny koniec życia w Dachau...

  Nie ma wątpliwości, że ta głęboka pobożność dodawała otuchy Tita i pocieszała go w jego osobistej Drodze Krzyżowej, której stacjami stały się różne więzienia i obozy koncentracyjne. Titus czuł silny związek z cierpieniem Chrystusa i w swoich własnych cierpieniach dostrzegał bliskość Ukrzyżowanego Pana. Tak to wyraził w poetyckiej modlitwie „Do Jezusa Ukrzyżowanego” czy w przemówieniu o mistyce i cierpieniu w Wielki Piątek 1942 roku, o co poprosili go jego współwięźniowie w Amersfoort.

  ulotka: {souborysoubor_6203}

• 4. dzień: „Czynić dobro tym, którzy was nienawidzą” (Łk 6,27)

  Boże, Ty dałeś świętemu Titowi spokojną wymowę, z jaką sprzeciwiał się niesprawiedliwym zarządzeniom administracji okupacyjnej, a jednocześnie chroniłeś go przed wszelką nienawiścią; na jego wstawiennictwo dzisiaj pomagaj wszystkim, w których niesprawiedliwe cierpienie budzi pragnienie zemsty, aby chcieli przebaczyć. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Świadek przebaczenia

  Szukając dialogu

  Nawet w trudnych sytuacjach życiowych brat Titus był człowiekiem przebaczenia i pojednania. W roli duchowego doradcy katolickich dziennikarzy musiał zająć stanowisko w wielu sprawach: politycznej niestabilności, napięcia, ruchu robotniczego, radykalizacji itd. Zawsze wykazywał gotowość do dialogu i życzliwość w słuchaniu, co przyniosło mu przydomek Pojednawca.

  Jako rektor uniwersytetu w Nijmegen dążył do wzajemnego zrozumienia, szukał okazji do spotkań. Na początku lat 30. nie było to wcale łatwe – na uniwersytetach w Europie Środkowej ścierały się radykalne ideologie komunistyczne, nacjonalistyczne i faszystowskie.

  W tym kontekście łatwo zrozumieć zainteresowanie Tita właśnie rozwijającym się esperanto. Ludwik Zamenhof (1859–1917) stworzył je w celu przezwyciężenia wrogości, jaką niosło ze sobą trudne współżycie różnych grup językowych, i zapobiegania „kolonializmowi językowemu” (np. w czasach Zamenhofa doszło do naruszania zajętych przez Rosję terenów). Esperanto było dla Tita narzędziem porozumienia, sposobem na usuwanie barier językowych, które łatwo mogą przerodzić się w bariery rasowe lub jakiekolwiek inne dyskryminacyjne.

  Ekumenizm

  Titus był pionierem ekumenizmu w Karmelu. Z wielkim zapałem angażował się w „Apostolat zjednoczenia”, który dążył do lepszego wzajemnego poznania i zbliżenia Kościoła katolickiego z Kościołami wschodnimi. Z wielkim szacunkiem podchodził również do protestantów (przede wszystkim w Holandii) i starał się utrzymywać z nimi ładne braterskie relacje oraz prowadzić uczciwy dialog.

  W obliczu konfliktu

  Ostatnie miesiące życia Titus był więziony w różnych miejscach. Swój ciężki los dzielił z kilkoma protestantami, z których niektórzy później zeznawali w procesie kanonizacyjnym o wielkoduszności, uprzedzającej atmosferze i głębokiej pewności Tita wobec Boga.

  To nie znaczy, że był „dyplomatą” lub że zrezygnował z solidnego postawy moralnej i religijnej, wręcz przeciwnie. Po najeździe Holandii Titus wielokrotnie jasno wyrażał swój sprzeciw wobec działań administracji okupacyjnej, na przykład odmówił wydalania żydowskich dzieci ze szkół lub zażądał od redaktorów katolickich periodyków, aby nie drukowali nazistowskiej propagandy. Titus wyraźnie potępiał ideologię narodowo-socjalistyczną, jednak nigdy nie popadł w nienawiść wobec swoich prześladowców. Przeciwnie, w Dachau wzywał swoich współwięźniów, aby się za nich modlili. W głębi serca wierzył, że ulegnięcie nienawiści oznaczałoby prawdziwe zwycięstwo zła.

  Titus nie czuł żadnej awersji wobec Niemców – ani wobec jednostek, ani wobec narodu niemieckiego. W więzieniu w Scheveningen urzędnik policji Hardegen poprosił go o pisemną odpowiedź na pytanie, dlaczego Holendrzy, a szczególnie Kościół katolicki, sprzeciwiają się narodowemu socjalizmowi. To temat, o którym Titus wygłaszał wykłady na uniwersytecie. Jego odpowiedź stanowczo podsumowuje filozoficzne, etyczne i religijne powody, dla których ideologia nazistowska jest mylna i nie do przyjęcia. Niemniej jednak, Titus zakończył swoje opracowanie pięknym błogosławieństwem: „Bóg błogosław Holandii! Bóg błogosław Niemcom! Niech Bóg obdarzy lud obu krajów, aby wrócili na drogę pokoju i wolności, aby uznali Jego chwałę na korzyść obu narodów, tak sobie bliskich!”

  Dzisiaj

  W świecie dotkniętym agresywną wojną Titus daje nam przykład, że konieczne jest stanowcze nazwanie zła i aktywne działanie przeciwko niemu, nawet kosztem własnego życia, oraz nieustanne dążenie do przebaczenia i pojednania.

  ulotka: {souborysoubor_6204}

• 5. dzień: „Otaczasz mnie z przodu i z tyłu” (Ps 139,5)

  Boże, Ty dałeś świętemu Titowi, że przyswoił sobie modlitwę Tomasza z Akwinu i w ciężkich warunkach internowania potrafił czerpać siłę i nadzieję; na jego wstawiennictwo dzisiaj ucz nas, abyśmy swoją modlitwę nieustannie upraszczali i pogłębiali, aby niosła nas również w bolesnych okresach naszego życia. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Adoro Te - ukryty Bóg

  Kłaniam się Tobie z głębi serca, ukryty Boże nasz,
  który tu w sakramencie siebie skrywasz.
  Tobie z sercem całym się całkowicie poddaję,
  przed Tobą moją słabość, Boże, wyznaję.

  Wzrokiem, dotykiem, smakiem, Ciebie nie widzę,
  a tylko słuchem moim Ciebie na pewno poznaję.
  Wierzę we wszystko, co głosił światu Chrystus Pan,
  w Nim jest podstawą prawda dla całego ludzkości daną.

  Na krzyżu ukrył tylko swoją boskość,
  tutaj jest też ukryte Twoje człowieczeństwo.
  W obydwu jednak wierzę całym swoim sercem,
  o łaskę Cię proszę z grzesznikom pokutującym.

  Rany Twoje jak Tomasz widzieć nie pragnę,
  z tego że jesteś Panem mym, szczerze wyznaję.
  Udziel mniejszemu mojej wiary większej siły,
  więcej w Ciebie ufać, więcej Cię miłować.

  Owoc śmierci Pana, chlebie życia,
  w którym ludziom daje Boża dobroć,
  daj mojej duszy stale tylko z Ciebie żyć,
  Ciebie Bożą miłość rozważać i czcić.

  Dobry Pelikanie, Jezu, Panie mój,
  swoją krwią nas grzesznych z grzechów oczyść,
  ponieważ jedna kropla jej wystarczy,
  aby wszystko świata winy obmyła.

  Udziel, o Jezu Chryste, który jesteś nam tu ukryty,
  sercu pragnącemu pragnienie spełnić,
  abym, jak tu patrzę z wiarą na ołtarz,
  w niebiesiech Cię kiedyś ujrzał twarzą w twarz.

  (św. Tomasz z Akwinu /1225–1274/; tłumaczenie z Kancjonału nr 712)

  Bóg ukryty i obecny

  Wielu z nas doświadcza Boga jako Boga ukrytego. Nie ma w tym nic nowego ani szczególnego dla naszych czasów. Już dwa i pół tysiąca lat temu w wygnaniu Izajasz Westchnął: Naprawdę, Ty jesteś Bogiem ukrytym (Iz 45,15). W trakcie historii wierzący często powtarzali Panu podobne słowa, a Titus nie był wyjątkiem. Dla niego ukrycie Boże było głęboko doświadczaną rzeczywistością.

  W celi więziennej w Scheveningen po obiedzie modlił się znany hymn Adoro Te (Kłaniam się Tobie z głębi serca, ukryty Boże nasz). Opisał to w zapisach z więzienia, noszących tytuł „Moja cela”: „Adoro Te stało się moją ulubioną modlitwą. Często śpiewam ją półgłosem, to pomaga mi w duchowym świętym przyjęciu.”

  Titus znał ten śpiew z pamięci. Modlił się nią prywatnie codziennie, a z braćmi zawsze w soboty. Tekst głęboko go dotykał, był mu bardzo dobrze znany. W ten sposób zabrał go do więzienia, gdzie śpiewał go cicho, na kolanach, po obiedzie, który składał się z zupy i odrobiny ziemniaków lub kapusty. W modlitwie odkrył: rzeczywiście, obecny Bóg jest ukryty. Nie tylko czasami, nie tylko gdzieś, ale zawsze i we wszystkim: Bóg ukrywa się pod powierzchnią codziennych rzeczy.

  Boża ukryta obecność napełnia nadzieją człowieka, który nauczył się ją rozpoznawać i z niej żyć. Zauważenie Jego ukrycia może stać się tak intymne, że czyni nas szczęśliwymi.

  W Dachau relacja Tita z Bogiem musiała przejść trudną próbę. Hymn Adoro Te devote przeprowadził go przez tę próbę. Kiedy obozowa straż go biła, modlił się Adoro Te devote z swoim współbratem, karmelitą Rafaelem Tijhuisem (który przeżył Dachau). Zraniony w swoim kruchym ciele, pozostał mocno stojąc w Bożej ukrytej obecności.

  ulotka: {souborysoubor_6205}

• 6. dzień: „Do mego serca włożyłeś większą radość...” (Ps 4,8)

  Boże, Ty dałeś świętemu Titowi radosne serce, które nie zgorzkniało nawet w obliczu wielkiego zła; na jego wstawiennictwo chroń nas dzisiaj przed każdą niezadowoleniem, abyśmy dziś wdzięcznie Cię chwalili i wszystkie nasze grzechy oraz cierpienia nasze i naszych bliźnich z ufnością powierzali Twojemu miłosierdziu. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Radosne serce

  Wśród wielu pytań, które sobie zadaję, żadne nie zajmuje mnie tak bardzo, jak ‘tajemnica’, że rozwijające się ludzkość, która jest niesłychanie dumna ze swojego postępu, w tak dużej liczbie odwraca się od Boga. Niepokojące jest, że w czasach wielkiego postępu w wielu dziedzinach stoimy przed zjawiskiem braku czci dla Boga ze strony człowieka, nawet Jego zaprzeczaniem. A to zjawisko rozprzestrzenia się jak zakaźna choroba.
  Dlaczego wizerunek Boga jest tak przyćmiony? Dlaczego już wiele osób Go nie przyciąga? Co jest tego powodem? Nie jest to dla nas wyzwaniem, aby znowu pozwolić obrazowi Boga lśnić nad tym światem w jasnym świetle?

  Bóg, w którego wierzy Titus, jest Bogiem niezwykle pociągającym – i to nie tylko dla Tita osobiście, jest pociągający dla każdego. Powodem odwrócenia od wiary (patrz początkowy cytat) jest to, że wizerunek Boży został przyćmiony i nie jest głoszony w sposób, który porusza współczesnego człowieka i odkrywa mu prawdziwe piękno Boże oraz prawdziwe Boże oblicze.
  Bóg, w którego Titus wierzył od dzieciństwa, którego postanowił pójść drogą Karmelu, do którego się modlił, o którym chętnie dowiadywał się nowych pięknych rzeczy (poprzez studiowanie średniowiecznych mistyków), ten Bóg czynił go szczęśliwym.
  Titus był szczęśliwy w swojej wierze, był szczęśliwym karmelitą. Kiedy, mając siedemnaście lat, rozpoczął nowicjat, pisał do domu:

  Żaden przyjemności nie mogłaby mi sprawić takiej radości i szczęścia, jakim daje mi życie w klasztorze. W celi i wśród braci jestem – według oczekiwań – całkowicie szczęśliwy. Wierzę, że Bóg mnie tu powołał, ale proszę, módlcie się za mnie, abym rozpoznał, czy podążam za Jego świętą wolą czy nie. Jeśli Bóg mnie tu nie powołał – czemu nie wierzę i mam nadzieję, że tak nie jest, bo to taka radość – módlcie się więc, abym rozróżnił, co mam czynić, aby Mu się podobać. Ale jak już powiedziałem, jestem teraz szczęśliwy i mam nadzieję, że tak pozostanie.

  Nawet w więzieniu w Scheveningen czuł się jak w domu, urządził swoją „nową celę” i mówił o szczęściu. Świadczy o tym nie tylko jego korespondencja, w której moglibyśmy przypuszczać, że chce uspokoić swoich bliskich, ale przede wszystkim dziennikowy zapis:

  Już w tej małej celi czuję się całkowicie jak w domu. Jeszcze się tutaj nie nudziłem. Jestem sam, to prawda, ale nigdy dobry Bóg nie był tak blisko. I choć nie mogę wychodzić do ludzi, ani ludzie do mnie przychodzić, mam ochotę krzyczeć z radości, ponieważ On znów dał mi się odnaleźć w swojej pełni. On jest teraz moim jedynym schronieniem i czuję się szczęśliwy i bezpieczny. Chcę tu pozostać na zawsze, jeśli On tak postanowi. Rzadko byłem tak szczęśliwy i zadowolony.

  Titus miał w życiu wiele powodów do niezadowolenia: bardzo kruche zdrowie, które często go zawodziło w najnieodpowiedniejszych momentach; przytłaczająca ilość obowiązków, których nie mógł lub nie umiał nikomu przekazać; trudna atmosfera lat trzydziestych, która mimo wszelkich starań nieuchronnie zmierzała ku wojnie; spory z administracją okupacyjną, uwięzienie. A jednak był szczęśliwy. Nie mógł być inaczej. Szczęśliwym czyniło go poznanie Pana, relacja z Nim, sam Bóg. Pragnął zatem Bożego przedstawiania swoim współczesnym w taki sposób, aby ich również przyciągnąć i otworzyć na szczęście.

  Rozumiem, że radość nie jest przeżywana w ten sam sposób na wszystkich etapach życia i w różnych okolicznościach, które czasami są bardzo trudne. Radość dostosowuje się i przekształca, ale zawsze pozostaje przynajmniej promieniem światła, który rodzi się z osobistej pewności, że jesteśmy nieskończone i ponad wszystko kochani. (papież Franciszek, adhortacja apostolska Evangelii gaudium 6)

• 7. dzień: „Bóg widział wszystko, co uczynił, i oto było bardzo dobre” (Rdz 1,31)

  Boże, Ty stworzyłeś nas na swój obraz, a z Twojej ręki wyszliśmy bardzo dobrzy; na wstawiennictwo świętego Tita spraw, aby w nas dobro nieustannie rosło i objawiało się dzisiaj skuteczną miłością do wszystkich sierot, wdów i imigrantów. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Za naturą stoi Bóg

  Nie traćmy nadziei, ponieważ natura – z jej ukrytymi i dla nas samych nieznanymi siłami i zdolnościami – w historii zawsze się sprawdziła. Zbawienie nie może przynieść jednostka… Każdy rozum, każda mądrość są w tym aspekcie niewystarczające, jednak w historii, tak jak zawsze, natura z pewnością „zajmie się” także teraz… Za naturą stoi Bóg. … Bóg, który ją stworzył i który ją utrzymuje; który działa w niej, z nią i przez nią…
  Jeżeli w trudnościach dzisiejszych czasów ufamy ich rozwiązaniu, ponieważ nauczyliśmy się z historii ufać ludzkiej naturze, ufamy tym samym temu, kto stoi za nią, a więc Bogu.

  Titus był przekonany, że stworzenie jest dobre, że człowiek jest „bardzo dobry”. A – jak naucza Kościół katolicki – nawet po grzechu ludzka natura nie jest całkowicie zepsuta, lecz pozostaje dobra, chociaż człowiek może stać się niewolnikiem grzechu i czynić wielkie zło.
  Titus patrzył na ludzką naturę z niezłomną nadzieją, wierząc, że za nią stoi Bóg, że jest w niej obecny i że wpisał w nią swoje ozdrowieńcze prawa.
  Titus wierzył, że Bóg stoi przy swoim człowieku, że wychowuje swojego syna i swoją córkę (choć czasami ta wychowanie może wydawać się dla nas surowe), że wyczekuje swojego marnotrawnego syna i swoją marnotrawną córkę. Bóg pozostaje wierny swojemu człowiekowi, przecież nie może zaprzeczyć samemu sobie.

  Stworzony przez Boga człowiek jest „bardzo dobry” – i to nie dotyczy tylko człowieka wierzącego, Bóg jest Bogiem wszystkich ludzi. Już starozakonni ludzie zadziwiali się, jak Hospodin potrafił w historii zbawienia wkomponować np. pogańskiego króla Cyrusa i uczynić go narzędziem zbawienia Izraela.

  I dzisiaj zadziwiamy się, jak ogromne dobro „naturalnie” są w stanie czynić ludzie wokół nas – nawet bez „naszej” nauki o potrzebie ofiarnej miłości.
  Ile poświęcenia wzbudził Bóg w ludziach w czasie pandemii – nawet bez „naszej” nauki o potrzebie ofiarnej miłości.
  Ile aktywnego współczucia wzbudził Bóg w ludziach związanego z pomocą ofiarom wojny na Ukrainie – chwalmy zatem Boga i dziękujmy mu za rosnący tłum tych, którym tak kiedyś z miłości powie:

  Przyjdźcie, błogosławieni mojego Ojca, przyjmijcie jako dziedzictwo królestwo, które jest dla was przygotowane od założenia świata. Bo miałem głód i daliście mi jeść, miałem pragnienie i daliście mi pić, byłem chory i otoczyliście mnie troską, uciekłem przed wojną i przyjęliście mnie... (por. Mt 25,35n)

• 8. dzień: „W tym polega miłość: nie że myśmy umiłowali Boga, ale że On nas umiłował” (1 J 4,10)

  Boże, Twoja miłość pokonała świętego Tita, aby podążał za Tobą drogą Karmelu i drogą krzyża Twojego Syna. Na jego wstawiennictwo dzisiaj pokonań także nas swoją miłością i ucz nas kochać. Prosimy o to przez Twojego Syna...

  Pokonani miłością

  Żyjemy w świecie, który potępia miłość. W świecie, gdzie miłość utożsamiana jest z słabością, którą musimy przezwyciężyć i pokonać. W świecie, gdzie nie chodzi o miłość, lecz o rozwój własnej siły. Każdy ma być tak silny, jak to tylko możliwe, a słabi mają zginąć.
  Takie opinie nas otaczają, a są tacy, którzy chętnie je przyjmują. „Miłość nie jest kochana”, wołał już święty Franciszek z Asyżu. Kilka wieków później święta Maria Magdalena de’ Pazzi w ekstazie dzwoniła w dzwon klasztoru karmelitek, aby powiedzieć ludziom, jak piękna jest miłość. Ach, jak ja chciałbym zadzwonić, aby ogłosić światu, jak piękna jest miłość!
  Nawet jeśli ideologia potępia miłość i odrzuca ją jako słabość, żywe świadectwo kochających ludzi wciąż znów czyni z niej siłę, która pokonuje ludzkie serca i zdobywa je. „Zobaczcie, jak się miłują.” Te słowa pogan o pierwszych chrześcijanach muszą znowu obowiązywać również nas! Wtedy pokonamy świat.

  Tak Titus głosił w Uroczystość Najświętszej Marii Panny Karmelskiej w 1939 roku, dziesięć miesięcy przed zajęciem Holandii przez armię niemiecką. Tekst Tita zdecydowanie jest ponadczasowy. Pewnie ma zastosowanie nie tylko w dramatycznych okolicznościach dziejowych, ale także w naszym życiu osobistym – i my jesteśmy tego dowodem. I nas przyciąga miłość – dlatego jesteśmy w Karmelu! I nas pokonuje – inaczej by nas tu nie było. I choć nasze egoizmy nieustannie przeciwstawiają się, w końcu zostaną pokonane przez miłość.
  Tę miłość Titus udowodnił kilka lat później w nieludzkich warunkach nazistowskich więzień. Nie tylko był obecny – on tam miłował i dopóki mógł, okazywał praktyczną miłość współwięźniom, spowiadał, modlił się za wrogów.

  Kiedy przyszła pielęgniarka, aby zabić Tita fenolowym zastrzykiem, ponieważ trzeba było zwolnić łóżko szpitalne, a powrót Tita do zdrowia i pracy nie był realny, z wielką życzliwością wyraził jej swoje współczucie. Podarował jej także swój różaniec i zachęcał ją, aby go używała, nawet jeśli już zapomniała, jak się go modli. Ta pielęgniarka później powróciła do wierzenia, a swoje nawrócenie przypisywała wstawiennictwu ojca Tita. W procesie beatyfikacyjnym zeznała, że jego ostatnie słowa: „Niech stanie się Twoja wola, Panie, a nie moja”, zrobiły na niej ogromne wrażenie.

  Beatyfikacja Tita miała miejsce w listopadzie 1985 roku.

  Ku chwale ołtarza dojrzewa człowiek, który przeszedł męki obozu koncentracyjnego w Dachau i z tej próby wyszedł zwycięsko: gdy miłość w pełni szalała, potrafił kochać.

  (Jan Paweł II, homilia beatyfikacyjna)

  Także najznakomitszy tekst Tita, który szybko rozprzestrzenił się wśród więźniów i był dla nich źródłem wsparcia i pocieszenia, mówi o miłości. Titus miał przy sobie mały „święty obrazek” z reprodukcją Ukrzyżowania autorstwa Fra Angelica. W dolnej części obrazka namalowany jest św. Dominik, jak klęczy, obejmując krzyż i spogląda w kierunku Ukrzyżowanego. Pewnej nocy w lutym 1942 roku Titus uchwycił w kilku wersach bardzo osobistą modlitwę, tutaj w wolnym tłumaczeniu Wery Fischer:

  Panie, gdy patrzę na Twój obraz, wydaje mi się,
  że czuję uścisk jak od przyjaciela;
  cenny dar i dobra za zabezpieczone
  znajduję tak w mojej wiernej miłości.
  (…)
  Stój przy mnie, Jezu! I nie pozwól mi, Panie,
  nigdy nie zaznać bólu z naszego rozdzielenia!
  Twoim wdziękiem zmienia się wszystko na piękne,
  a znoszenie cierpienia wydaje się proste.

• 9. dzień: „Siła objawi się tym wyraźniej w słabości” (2 Kor 12,9)

  Boże, Ty nie odjąłeś od świętego Tita kielicha cierpienia, strachu i słabości. Na jego wstawiennictwo dzisiaj przynosimy bezsilność wszystkich ofiar wojny oraz naszą własną niezdolność i wspólnie prosimy o Twój pokój oraz sprawiedliwy pokój dla Ukrainy, Europy i całego świata. Przez Chrystusa, Pana naszego.

  Doświadczenie słabości

  Święty Paweł trzykrotnie prosił Pana, aby go uwolnił od „koleczka” szatanowego, które uderzało go w twarz. Koleczek Pawła paraliżował i wydawał mu się nie do pogodzenia ze służbą Chrystusowi i Jego ewangelii. Wtedy jednak otrzymał odpowiedź: „Wystarczy ci moja łaska, ponieważ siła objawia się tym wyraźniej w słabości.” (2 Kor 12,9)

  Może to dotyczy też świętości: świętość – rzecz jasna z łaski – tym wyraźniej objawia się w słabości. Innymi słowy: świętość jest tym autentyczniejsza, im bardziej jest działem łaski, a nie tylko owocem naszej własnej ascezy, naszego wysiłku, naszej walki. Świętość jest tym autentyczniejsza, im bardziej jest ofiarowaną częścią na świętości Bożej. Autentyczna świętość nigdy nie jest „świętością własnej produkcji”.

  Titus pragnął miłować Jezusa tak mocno, aż do śmierci. Na cierpienie był zresztą dobrze przygotowany – od dzieciństwa miał słabe zdrowie, nękały go różne nieprzyjemne choroby. Częstym tematem jego rozmyślań był Ukrzyżowany. Całe życie studiował mistyków i wiedział, że miłość nie objawia się ani w ekstazach, ani w wzniosłych przeżyciach, ale w cierpieniu. Wiedział, że cierpienie i ciemne noce muszą przyjść. Że muszą przyjść, ponieważ służy, aby oczyścić naszą miłość z egoizmu, który się nieuchronnie miesza także do naszej relacji z Bogiem.

  Titus jednak dotąd nie miał doświadczenia, że cierpienie może pokonać człowieka. Podczas jednych z rekolekcji zachęcał siostry zakonne:

  Nie służcie Panu z westchnieniem. Z radosną twarzą i odwagą pokazujcie, jak prawdziwe są słowa Pana: „Moje jarzmo nieciężkie, a brzemię moje nieuciążliwe”… Miejcie na twarzy uśmiech i spoglądajcie na cierpienie w szlachetniejszym świetle, w którym cierpienie ukazuje się jako wyraz Bożej miłości do was i powód do radości. Radość nie jest cnotą, ale efektem miłości, po której znosi się ból.

  Titus rzeczywiście znosił ból z miłością i radością – przynajmniej kiedy rozpoczął swoją drogę krzyżową. Był niezwykłym wsparciem dla wszystkich, którzy go spotykali w różnych więzieniach i obozach. W ich wspomnieniach występuje jako mały niezłomny wujek Titus, światłość w ciemnościach, kawałek dobroci i miłości w morzu złości i nienawiści.

  Jednak im więcej cierpienia przybywało, tym bardziej ubywało zdrowia, a także sił fizycznych, psychicznych i duchowych. Z obozu koncentracyjnego w holenderskim Amersfoort Titus został przewieziony do obozu filtracyjnego na terenach okupantów, do niemieckiego Kleve, skąd odchodziły transporty do Dachau. Tutaj kleryk więzienny P. Ludwig Deimel podziwiał spokój, poddanie i przede wszystkim głębokość modlitwy Tita mimo totalnego wyczerpania. Ale potem nadeszła kryzys. P. Deimel przekonał Tita, aby próbował pismem prosić o uwzględnienie jego stanu zdrowia i zmianę kary. Zamiast transportu do obozu koncentracyjnego w Dachau, proponował internację w którymś z niemieckich klasztorów karmelitów, oczywiście bez możliwości jakiegokolwiek publicznego działania.

  Zachowały się dwie wersje tej prośby – obszerniejszy projekt, w którym Titus otwarcie pisze o halucynacjach, które ma, o niemożności modlitwy, o własnej słabości. A następnie oficjalna, podpisana i złożona prośba, która nie ujawnia niektórych wrażliwych aspektów kryzysu Tita. Dwanaście lat po męczeńskiej śmierci Tita, na rok przed rozpoczęciem procesu beatyfikacyjnego, ukazała się książka Josse Alzina „Mały niebezpieczny mnich”, w której opisano kryzys Tita znacznie konkretniej i drastyczniej, niż mówi o tym późniejsi biografowie. Alzin pisze, że Tita pokonał strach, że był nie do poznania, całkowicie złamany drżał i szlochał jak dziecko. W więziennym kapelanie nie rozpoznał tego, co prawda zubożonego, ale wewnętrznie mocnego karmelity.

  Dzień po złożeniu prośby Titus został uwzględniony w transporcie. Rano jeszcze P. Deimel podał mu święte przyjęcie. Następnie odczytano listę transportowanych więźniów, a Tita związano nadgarstkiem z innymi. P. Deimel był zdumiony – Titus znów był tym, kim był wcześniej. Z łagodnym uśmiechem na ustach szepnął duchownemu na pożegnanie: „Co jeszcze może mi się wydarzyć, gdy towarzyszy mi Pan?” Wydaje się, że ta nieoczekiwana, ludzko nieprawdopodobna przemiana była dziełem cudownego nasycenia eucharystycznym Panem.

  Kryzys Tita ani nie umniejsza, ani nie zagraża, lecz przeciwnie, świadczy o autentyczności jego świętości. Świętość Tita staje się więc czystą łaską – nie jest to zwycięstwo siły i woli Tita, lecz zwycięstwo Jezusa w słabości Tita, w porażce Tita.

  Doświadczenie słabości Tita jest zatem powodem naszej nadziei, że każda nasza porażka może być – i będzie! – przemieniona w zwycięstwo Jezusa. Że nam także wystarczy jego łaska, ponieważ świętość tym wyraźniej objawi się w słabości.

Krótka biografia

Młodość

Anno Sjoerd Brandsma urodził się 23 lutego 1881 roku w Oegesklooster, na północy Holandii, w prowincji Fryzja. Jego rodzice nazywali się Tjitsje i Titus, mieli cztery córki i dwóch synów, Anno był second youngest. Pięcioro z trojga rodzeństwa poszło drogą życia zakonnego, a kuzyn Anno później został biskupem.

Rodzina posiadała rozległe gospodarstwo, zajmowała się hodowlą bydła, sprzedażą mleka i serów. Katolicy stanowili we Fryzji absolutną mniejszość, musieli bronić swojej wiary i kultury. Ojciec Anno starał się o to zarówno w rodzinie, jak i w miejscowej społeczności, w której angażował się politycznie.

Po ukończeniu szkoły średniej w kolegium franciszkańskim Anno wstąpił do Karmelu w Boxmeer. Zgromadzenie w tym okresie szybko rosło, w Holandii powstało kilka nowych domów zakonnych. Nowicjat Anno rozpoczął we wrześniu 1898 roku razem z pięcioma innymi rówieśnikami, a jako imię zakonne przyjął imię swojego ojca - Titus. Wczesne śluby złożył w październiku 1899 roku, a na kapłana został wyświęcony 17 czerwca 1905 roku.

W 1909 roku uzyskał doktorat z filozofii na rzymskim Uniwersytecie Gregorianie. Prywatnie fascynował się duchowością i dziennikarstwem, co razem z działalnością akademicką tworzyło główną treść jego pracy. Przez całe życie musiał zmagać się z bardzo kruchym zdrowiem.

Praca i misja

W 1923 roku Titus był jednym z założycieli Katolickiego Uniwersytetu w Nijmege (obecnie Radboud University), gdzie jako profesor prowadził wykłady i zajmował się administracją; w latach 1932/33 pełnił funkcję rektora.

Jako karmelita starał się przekazywać duchowość Zakonu także osobom spoza kręgów akademickich, podróżował intensywnie z wykładami. W 1935 roku został zaproszony na tourné wykładowe do USA, a te wykłady ukazały się w języku czeskim pod tytułem Piękno Karmelu (KNA 1992). Odbył także kilka podróży studyjnych do Hiszpanii (Teresa z Avila) i Niemiec (stygmatyzowana Teresa Neumann).

Dziennikarstwo

Titus był również zainteresowany dziennikarstwem i pracą wydawniczą. Pod koniec 1935 roku stał się duchowym doradcą Unii Katolickich Dziennikarzy (w kraju wówczas ukazywało się ponad dwadzieścia katolickich gazet i wiele czasopism, a około 36% mieszkańców identyfikowało się z katolickim wyznaniem). Zachęcał poszczególne redakcje do odmawiania publikacji nazistowskiej propagandy, występował przede wszystkim przeciwko antysemityzmowi. W czasie niemieckiej inwazji na Holandię w maju 1940 roku był doradcą arcybiskupa Utrechtu de Jonga, wybitnego przeciwnika nazizmu. Namawiał biskupów, aby jasno odcięli się od prześladowania Żydów oraz naruszania praw człowieka. Tą działalnością zwrócił uwagę administracji okupacyjnej.

Więzienie i męczeństwo

Sprzeciw katolickiej prasy wobec nazistowskiej propagandy zadecydował o losie Titusa. Titus zgodził się, aby osobiście dostarczyć do każdej redakcji pismo holenderskich biskupów, które zabraniało spełnienia żądań okupantów i publikacji oficjalnych artykułów i ogłoszeń nazistowskich. Do momentu aresztowania 19 stycznia 1942 roku udało mu się odwiedzić czternaście redakcji.

Najpierw był internowany w Scheveningen i Amersfoort, w czerwcu został przetransportowany do Dachau. W brutalnym reżimie obozu koncentracyjnego jego zdrowie szybko się pogarszało, w trzecim tygodniu lipca został przyjęty do szpitala. Poddano go eksperymentom medycznym, a 26 lipca 1942 roku został zabity zastrzykiem fenolowym. W dniu jego śmierci holenderscy biskupi wydali list pasterski przeciw deportacjom Żydów (który stał się pretekstem do zagłady Żydów, którzy przeszli na katolicyzm, np. Edith Stein).

Przed egzekucją prosił Boga za siostrę, która podała mu śmiertelny zastrzyk. Wstawiał się o jej łaskę pokuty i podarował jej swój różaniec, mimo że broniła się, że od dawna już nie praktykuje (siostrom Czerwonego Krzyża było to zabronione przez nazistów). Kilka lat później ta kobieta, pragnąc przebaczenia, zwróciła się do przeora Karmelu i zeznała w procesie, który doprowadził do beatyfikacji Titusa 3 listopada 1985 roku.

ulotka: {souborysoubor_6200}