Najświętsza Panno, jesteś bez skazy,
uchroniona od pierwotnego grzechu,
przez który ludzkość jest tragicznie zraniona,
ty wiesz, że moja dusza od najmłodszych lat
nie ma lepszej podpory, choć zdradliwe cienie
ciągle mnie atakują. Wiem, jak niegodny
jestem twojej boskiej łaski.
Znana jest ci dusza grzesznika a twoja hojość
przebaczy mi i miłością mnie ugasi,
choć suży mnie zgrzyt straszliwej męki,
że nie zasługuję na tę łaskę.
Najświętsza Panno, już bolesna męka
moje język paraliżuje, nie pozwala mi
dokończyć, co serce dręczy.
Ty mimo to słyszysz duszę cierpiącą,
która nieustannie do ciebie woła, patrzy…
(Fray Luis de León OSA /1527–1591/, zakończenie wiersza A Nuestra Señora
w tłumaczeniu Josefa Hrdlički)
