Ludzie idą do Boga zawsze, gdy bieda ich przygniata,
o pomoc wołają, o szczęście proszą i chleb,
o ratunek z choroby, winy i śmierci.
Chrześcijanie, poganie, wszyscy w tym,
wszyscy są tacy sami.
Ludzie idą do Boga, gdy godzina potrzeby ich przygniata,
jest biedny, jest zniesławiony, schronienia nie ma i chleb,
jest otoczony grzechem, jest przygnębiony słabością śmierci.
Chrześcijanie przy Bogu stoją w jego cierpieniu.
Do wszystkich ludzi idzie Bóg, gdy bieda ich przygniata,
ciałom i duszom do syta daje swój chleb,
za chrześcijan, pogan umiera krzyżową śmiercią
i obu daje przebaczenie.
(Dietrich Bonhoeffer /1906–1945/,
wiersz z nazistowskiego więzienia, lato 1944; tłumaczenie Václav Renč;
cytowane z książki Dietrich Bonhoeffer, Oporność i poddanie, Listy z więzienia. Kalich 2023)
