Możemy dać serce tylko takie, jakie jest; możemy z niego ująć, dodać nie możemy. Ale czując, że sprawiedliwie jest coś poświęcić, lepiej jest poświęcić serce takie, jakie jest, niż nie poświęcić nic. Może to nie jest dar godny. Ale co zrobić, gdy nie ma innego daru? Co zrobić, gdy nie tylko nigdzie nie możemy wziąć nic lepszego, ale nic innego jako ofiarę i dar nie jest przyjmowane tylko nasze serce, jakie by nie było, niezależnie od tego, jak bardzo się za nie wstydzimy, jak bardzo jesteśmy przekonani o jego deprecjacji i o krótkim życiu, które mu pozostaje. Jeśli serce nie zostało poświęcone wcześniej, gdy było młodsze, gdy było nienaruszone, gdy miało przed sobą długie życie, w którym mogło wzrastać bardzo wiele miłości, co pozostało innego, jak poświęcić serce takie, jakie jest. To nie darczyńca ocenia dar, lecz obdarowany.
(Jaroslav Durych, Serce i krzyż, prywatny druk revue Na głęboko, 1932)
