Druga wojna światowa dotknęła także brytyjskie kolonie w Indiach. Kalkuta była wielokrotnie bombardowana przez japońskie lotnictwo. W wyniku głodu wywołanego wojną w latach 1942–43 zginęło od dwóch do trzech milionów osób (śmierć głodowa i na choroby z niedożywienia), a miliony ludzi znalazły się – dzięki wojennej inflacji – poniżej granicy ubóstwa. Armia brytyjska w kwietniu 1942 roku zarekwirowała szkołę Matki Teresy w Kalkucie na szpital wojskowy, wszystkie siostry i wychowanki musiały odejść. Matce Teresie udało się wynająć improwizowane pomieszczenia, miała wtedy niewiele ponad trzydzieści lat…
W tym czasie nasze warunki finansowe były bardzo złe, Siostry Loretańskie opiekowały się nami. Byłyśmy od nich zależne. Matka pomagała nam w edukacji i robiła wiele rzeczy dla dziewcząt. Wynajęła budynek, który miał cztery pokoje i halę. Spędzałyśmy tam cały dzień, myłyśmy się, uczyłyśmy …
Podczas drugiej wojny światowej nie było nauczycielki, która uczyłaby czwartej do dziesiątej klasy. Wszystkie lekcje brała Matka i zatrudniała nas, abyśmy zapomniały o strachu i przezwyciężyły go.
Pewnego dnia nie miałyśmy żadnego jedzenia. O ósmej Matka powiedziała: Wychodzę, dzieci, zostajecie w kaplicy i módlcie się. O czwartej po południu spiżarnia była pełna różnorodnych warzyw. Nie mogłyśmy uwierzyć własnym oczom.
(Matka Teresa /1910–1997/ w wspomnieniach sióstr i wychowanek szkoły w Kalkucie, II wojna światowa;
cytowane według książki Pojdź, bądź moim światłem; KNA 2008)
