Co mam robić, mój Panie? Jak późno rozbudziły się moje pragnienia, a jak rychle Ty, Panie, usiłowałeś je zdobyć i wezwać mnie, abym całkowicie zajmowała się Tobą! Czy abyś kiedykolwiek opuszczał, Panie, biedaka lub odwracał się od chudego żebraka, gdy chce się do Ciebie zbliżyć? Czy może Twoja wielkość, Panie, lub Twoje wspaniałe czyny mają jakąś granicę?
Ó, mój Boże i moje miłosierdzie, jak teraz możesz je okazać swojej służebnicy! Jesteś potężny, wielki Boże. Teraz pokaże się, czy moja dusza rozumie, gdy spogląda na czas, który straciła, i widzi, że Ty, Panie, możesz go w jednej chwili odzyskać. Wydaje mi się to szaleństwem, wszak mówi się, że straconego czasu nie można odzyskać. Błogosławiony bądź, mój Boże!
Ó, Panie! Wyznaję Twoją wielką moc. Jeśli jesteś tak potężny, a jesteś, cóż by mogło być niemożliwe dla Tego, kto może wszystko? Odnów, mój Boże, stracony czas i udziel mi łaski na teraźniejszość i przyszłość, abym mogła pojawić się przed Tobą w ślubnej szacie. Wszak jeśli zechcesz, możesz to uczynić.
(Teresa od Jezusa, Zawołanie duszy do Boga, 4,1–2;
tłumaczenie robocze Wojciecha Kohuta OCD)
