Za serce ludzkie Bóg daje swoje serce; za całe serce ludzkie daje całe swoje serce, nierozdzielone i jednolite, nie będąc jak człowiek ograniczonym miejscem, liczbą i czasem. Jest naszym Ojcze niebieskim i w ten sposób jego ojcowska miłość przewyższa nieskończenie każdą ziemską miłość ojcowską. Dlatego na człowieka, który usłyszy Jego głos dopiero w ostatniej godzinie, nie patrzy jak na istotę niedbałą i jak na nędznego spóźnialskiego, lecz jak na dziecko najpóźniej zdobyte, najpóźniej w łasce odrodzone, tedy jak na dziecko najmłodsze i najmniejsze.
(Jaroslav Durych, Serce i krzyż, prywatny druk czasopisma Na głębię, 1932)
