Panie, przed Tobą jestem jak głodny człowiek, który widzi chleb, jak człowiek dręczony pragnieniem przy źródle. Ty jesteś słońcem, ziemią, górą, kwiatem, światłem, siłą, życiem. Każda stworzenie ma coś z Ciebie i przypomina mi, jak pilnie Cię potrzebuję. Wszystko, co piękne, opowiada mi o Tobie, który jesteś samą pięknem. Chciałbym Cię smakować, jak dziecko smakuje mleko, chciałbym Cię całego pochłonąć, chciałbym w Tobie wejść, utożsamić się z Tobą, zlać się z Tobą.
Teraz wiem, że ten głód i to pragnienie będą mi towarzyszyć przez całe życie. Im bardziej zbliżę się do Ciebie z Twojej miłości, tym bardziej będę pragnął, aby móc Cię jeść i pić.
(Carlo Carretto /1910–1988/, wpis dziennikowy, grudzień 1955)
