Na tę górę
wejdziesz
tylko jeśli będziesz stał nieporuszony
rozumie!
Ta droga prowadzi cię
na niesamowitą pustynię,
która się bez końca
rozpościera w szerz, w dal
Ta pustynia nie ma miejsca
i nie ma czasu,
ma swój własny sposób istnienia.
Tą nietkniętą pustynią,
gdzie rozum stworzony,
gdzie nigdy nie wszedł
i nigdy nie wejdzie,
tą pustynią jest Dobro:
Wiesz, że jest; nikt jednak
nie wie, co!
Jest tu, jest tam,
blisko i daleko,
głęboko, wysoko,
a jednak jednocześnie
ani to, ani tamto.
Moi dusza,
wyjdź! O Boże, wejdź!
Niech całe moje istnienie
utonę w Bogu, który jest niebytem,
który jest rzeką, co nie ma dna!
Jeśli ucieknę przed Tobą,
Ty przyjdziesz do mnie.
Jeśli stracę siebie,
znajdę Cię,
o, dobro najwyższe!
(wiersze przypisywane Mistrzowi Eckhartowi OP /1260–1327/,
wiersze z młodości, IV, V, VIII)
