Minionej nocy były burze, ale dzisiaj wszystko jest piękne. Liście białego orzecha na cmentarzu są małe, a kwiaty wypełniają gałęzie lokami zielonych koronek. Słyszę w tartaku pracujące maszyny i śpiewające ptaki: nic poza tym.
Jutro jest Wniebowstąpienie Pańskie, moje ulubione święto. O każdej porze roku chętnie wyszukuję antifonie święta Wniebowstąpienia, które brzmią mi w uszach i napełniają mnie światłem i pokojem: vado parare vobis locum – odchodzę, aby wam przygotować miejsce…
(Thomas Merton, notatka dziennikowa z wigilii Wniebowstąpienia Pańskiego, 14. 5. 1947)
