Generální kapitula Zakonu karmelitánů 2019

Od 10. do 28. września odbywa się w Sassone (Rzym) kapituła generalna Zakonu Karmelitów. Jej przebieg można śledzić TUTAJ.

•  

  Modlitwa za kapitułę generalną

  Modlitwa za kapitułę generalną

  Panie, Ty wezwałeś i powołałeś
  każdego z nas do ziemi Karmelu,
  abyśmy byli świadkami Twojej miłości od pokolenia do pokolenia.
  W Tobie pokładamy naszą ufność, przecież wiemy,
  że wraz z prorokiem Eliaszem możemy wyznać,
  że Pan jest prawdziwym Bogiem,
  i szukać Twojej twarzy w sercu świata.
  Ześlij swojego Ducha,
  aby, jak niegdyś u źródła na górze Karmel,
  bracia i siostry naszego Zakonu mogli nadal być odnawiani
  w prawdziwym życiu i w swoim posłannictwie.
  Razem z całą rodziną karmelitańską prosimy,
  aby nasza nadchodząca kapituła generalna
  stała pod opieką Matki Bożej,
  aby zachować wierność Ewangelii
  i dała autentyczną ewangeliczną odpowiedź
  na nasze powołanie wśród Twojego ludu.
  Przez Chrystusa, naszego Pana.
  Amen.

Orędzie papieża Franciszka do karmelitów

•  

  Końcowe orędzie kapituły generalnej

  Końcowe orędzie kapituły generalnej

  KOŃCOWE ORĘDZIE KAPITUŁY GENERALNEJ
  ZAKONU BRACI BŁOGOSŁAWIONEJ PANNY MARII KARMELSKIEJ 2019

  „Wy jesteście moimi świadkami” (Izajasz 43:10)

  Od jednego pokolenia do drugiego:
  powołani do wierności naszemu karmelitowskiemu charyzmatowi

  My, bracia karmelici, którzy z całego świata zebraliśmy się na kapitule generalnej w karmelitowskim domu Il Carmelo w włoskim Sassone (w dniach 10-27 września 2019), pozdrawiamy braci i siostry rodziny karmelitów: niech Wam towarzyszy łaska i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa.

  Ogólnoświatowy Zakon

  Cieszymy się, że jako bracia spotykamy się w Karmelu. W wielości naszego Zakonu kapituła generalna jest podstawowym znakiem jego jedności. To braterskie zgromadzenie, w którym słuchamy Ducha Świętego i naszego Pana Jezusa Chrystusa, aby poznać Bożą wolę przeznaczoną na to pokolenie i w ten sposób jak najlepiej służyć Kościołowi (por. Konst. 255). W swoim wystąpieniu przed nami nasz arcybiskup Antonio Muniz postawił pytanie z naszej własnej tradycji. Pomógł nam zrozumieć pytanie „Czego chcesz?”, które Bóg zadał Eliaszowi, jako pytanie skierowane do członków kapituły: „Czego chcecie, karmelici?” W nadchodzących dniach staraliśmy się wspólnie z Duchem Świętym znaleźć na nie odpowiedź. Jedność w różnorodności była w tym rzeczywiście ogólnym zgromadzeniu bardzo widoczna. Niektóre części Zakonu odnotowują spadek liczby członków, wiele innych jednak doświadcza trwałego wzrostu. Przy bliższym spojrzeniu badania demograficzne dają Zakonowi obietnicę pomyślnej przyszłości.

  Odczułyśmy radość z obecności wielu braci z Zakonu w nowo rozwijających się obszarach i wdzięczność wiecznie twórczemu Duchowi Świętemu, naszym byłym i obecnym misjonarzom oraz zakładającym prowincjom za ich przezorność i hojne ofiary. Różnorodność w naszej kapitule wzbogaciła nasze dyskusje i obrady, braterską więź oraz modlitwę.

  Przekazywanie tradycji

  Poprzez debaty, osobiste refleksje i wspólne dzielenie się rozmyślaliśmy podczas wspólnie spędzonych dni nad tematem kapituły, czyli nad przekazywaniem tradycji z jednego pokolenia na drugie. Dziękujemy Bogu za charyzmat i bogactwo tradycji, które docierają do nas w ciągu naszej historii. Uświadamiamy sobie jednak, że „tradycja pozostaje żywa, dopóki jedno pokolenie przekazuje ją drugiemu” (z przemówienia Michaela Casey'a OCSO na kapitule). To odpowiedzialność, która nas nawołuje do głębszego zrozumienia i gorliwszego czerpania z naszej tradycji wprost w życiu. Nie możemy jej przekazać przyszłym pokoleniom, nie identyfikując się z nią, nie przyjmując jej, nie ukrywając w sobie i nie czyniąc z niej sposobu własnego życia. Jak dokumentuje podsumowanie odpowiedzi na Instrumentum laboris przedstawione przez Komisję Przygotowawczą kapituły, my sami jesteśmy świadomi, że „istnieje różnica między karmelitańskim ideałem życia, do którego jesteśmy powołani, a rzeczywistością naszych żyć.”

  Raporty członków kończącego się Kontraktu Generalnego skupiły naszą uwagę na pilności ustalenia priorytetów w kwestiach formacji początkowej i kontynuowanej. Ta świadomość odbijała się w naszych dyskusjach. Zostało podkreślone, że formacja karmelitańska nie może być ograniczona do nowicjatu, lecz musi trwać nieprzerwanie od początkowego procesu formowania przez całe nasze życie. O formacji często mówimy jako o priorytecie, ale aby to było rzeczywiście prawdziwe, trzeba podjąć jasne i konkretne decyzje.

  Temat przekazywania tradycji dokładnie i w pełnym wymiarze rozwijał brat Saverio Cannistrà, generał nowicjatu bosych karmelitów, w swoim przemówieniu wygłoszonym w dniu, który był poświęcony rodzinie karmelitańskiej. Brat Saverio podkreślił szczególnie potrzebę, aby formacja nie ograniczała się do przekazywania myśli i informacji. Powinna przede wszystkim dążyć do przekazania stylu życia. Powinna zmieniać serce, a nie tylko umysł. Możliwość ta ma być zrealizowana przez wspólnoty i zakonników, dla których Chrystus stał się prawdziwym centrum ich życia i którzy często bezwiednie emanować doświadczeniem Chrystusa. Formacja dokonuje się w szczerym dialogu między formującym a kandydatem odbywającym formację, w spotkaniu pytającego serca formowanego z doświadczeniem ucznia, który od jakiegoś czasu podąża drogą naśladowania Chrystusa. W tym spotkaniu dwóch duchowych doświadczeń dochodzi do wzbogacenia obu, gdyż u każdego z nich rozwija się uczniostwo.

  Kapituła potwierdziła, że dla karmelitańskiego stylu życia istotne jest wspólnotowe życie. O naszych wspólnotach mówi się, że są kontrakulturowym znakiem nadziei dla rozproszonego i wysoko indywidualistycznego świata. Pomimo wielości, która ważnie się u nas ukazuje na wielu poziomach, składamy świadectwo o możliwości osiągnięcia wspólnoty. Dotyczy to szczególnie wspólnot międzynarodowych. A kapituła wspiera w ramach Zakonu tworzenie jeszcze bardziej międzynarodowych wspólnot. Rozmawialiśmy o tym, jak wielu karmelitów potrzeba do stworzenia zdrowej wspólnoty, wspólnoty zdolnej do zachowania odpowiedniej struktury liturgii, wspólnych spotkań i wspólnego jedzenia. Proponowane liczby członków takiej wspólnoty się różniły, lecz troska o jej żywotność była powszechna. Kapituła nawołuje wszystkie wspólnoty do poważnego podjęcia pracy nad odnową jakości ich życia, aby pracować nad budowaniem prawdziwie braterskich relacji.

  Tradycja zawsze nowa

  W swoim wystąpieniu do kapituły brat Michael Casey OCSO mówił o dynamice tradycji. Uświadamiamy sobie, że

  Tradycja pozostaje sama sobą poprzez nieustanną przemianę. Jest zawsze nowa, chociaż nie traci nic z tego, czym była. Tradycja jest procesem nieprzerwanego przekształcania (reformacji) tego, co jest przyjmowane, zgodnie z aktualnie powstającą sytuacją. Przemiana nie jest przypadkową koniecznością; jest integralną częścią danego procesu. Forma tej nowej formy nie jest wyłącznie określona przez to, co istniało przed nią, lecz jest odpowiedzią na nowe wyzwania i zadania.

  Najróżniejsze reformy, które wzbogaciły naszą tradycję, świadczą o jej rozwoju. Również wydawanie nowych statutów i ich zmiany w ciągu naszej historii. Na tej kapitule po dokładnych rozważaniach i dyskusjach zatwierdziliśmy uzupełnienia do Statutów z 1995 roku, aby zaktualizować je w zgodzie z nowymi dokumentami Kościoła i Zakonu. Było to również potrzebne, aby odpowiedzieć na nowe sytuacje i wyzwania, którym Zakon stawia czoła w dzisiejszym świecie.

  Dziękujemy komisji, która w ciągu ostatnich sześciu lat pracowała nad przygotowaniem proponowanych zmian w Statutach. Mamy nadzieję, że wszyscy jesteśmy zaznajomieni z poprawkami, które kapituła zatwierdziła, aby stały się prawdziwymi wskazówkami dla Zakonu.

  Nowe warunki w naszym świecie

  Dialog między naszą tradycją a kontekstem, w którym żyjemy, jest szczególnie pilny w nowych kulturach, w których Zakon obecnie się znajduje, nie ogranicza się jednak tylko do nich. Zainspirowani przy pracy Duchem, działającym w Kościele w każdym wieku, wkraczamy w nową epokę historyczną i staramy się dostosować nasz sposób życia do nowych warunków.

  Nas world jest pełen możliwości i szans. Jest w ciągłym stanie wzrostu i rozwoju, ale także pełen sprzeczności, jednak cieszymy się z sukcesów, jakie się osiąga na świecie. Staramy się zrozumieć znaki czasów i badać je w świetle Ewangelii, naszego charyzmatu i naszego dziedzictwa duchowego, aby móc w różnorodnych kulturach realizować ten sposób życia (Konst. 13).

  W obliczu powszechnie panującej niesprawiedliwości, przemocy, wykorzystywania, odrzucenia tych, którzy są różni, i zniszczenia środowiska potrzebujemy na nowo powrócić do wiary w solidarność, głoszenia prawdy i stawiania własnego komfortu na szali. Zasmuciło nas, gdy usłyszeliśmy o cierpieniu ludu Wenezueli i Konga, i skłoniło nas to do konkretnych aktów solidarności. Poprzez zmiany Statutów i wydanie zarządzenia Zakon wzmocnił również swoje zobowiązanie do zapewnienia bezpieczeństwa dla nieletnich i zagrożonych dorosłych. W swoim inspirującym przemówieniu pani profesor Bruna Costacurta przypomniała nam, że prorockie świadectwo, które jesteśmy wezwani na wzór Eliasza (1 Król 19:5) przekazywać, wznosi się jak mur przeciwko pokusie wpadnięcia w letarg czy przyznania się do porażki.

  Jak zauważył brat Casey, jeśli mamy być prorokami, musimy zrzucić więzy kapitalizmu, konsumpcyjnego stylu życia i wykorzystywania. „Potrzeba jednak więcej. Należy pozwolić łasce naszego charyzmatu, aby rozkwitała i przynosiła owoce w naszym indywidualnym i wspólnym życiu. Być tym, kim mamy być. Pośród banalnych codziennych rzeczy.”

  Mistyka

  W trakcie kapituly podkreślaliśmy potrzebę osiągnięcia pewnej równowagi w naszym charyzmacie. W dniu przeznaczonym na rozmyślanie przed wyborem naszego nowego kierownictwa siostra Anne-Marie Bos z holenderskiej prowincji przypomniała, że błogosławiony Tito Brandsma otrzymał karmelitanską tradycję, studiował ją, kochał i wchłonął. Żył nią w bardzo osobisty i twórczy sposób i zachował rzeczywisty stan kontemplacji pomimo swojego bardzo aktywnego stylu życia.

  Błogosławiony Tito rozumiał mistykę jako wezwanie skierowane do wszystkich i mówił o codziennej mistyce w przekonaniu, że Bóg jest istotą naszego istnienia i można Go spotkać zawsze i wszędzie, także w naszym bliźnim. Stał się przykładem nowej syntezy pojedynczych elementów naszego charyzmatu, do której każda generacja jest powołana, aby utrzymywać naszą tradycję żywą i w odpowiedniej formie. Przykład błogosławionego Tita wzywa nas również do dzielenia się naszą tradycją ze wszystkimi.

  W swoim orędziu do członków kapituly i przedstawicieli rodziny karmelitańskiej nowo wybrany generał Zakonu brat Míceál O’Neill mówił o pięknie Karmelu:

  Nazwa Karmel przywołuje piękne i fascynujące obrazy gór, miłościwe spotkania, wspólnoty i sprawiedliwości. To piękno znajduje się w tym, co w życiu ludzkim najważniejsze. Karmel zna sposób, aby mówić o Bogu i pomaga ludziom lepiej poznać, że Pan jest naszym Bogiem, że nie ma innego i że mamy kochać Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim zapałem, jak również bliźniego swego jak siebie samego. W Karmelu jest piękno, które może nas inspirować. Czujemy, że Karmel może być tym właściwym, czego dzisiaj ludzie wszędzie szukają.

  Orędzie papieża Franciszka

  Podczas audiencji u papieża Franciszka karmelici byli zachęcani do poznawania oblicza żywego Boga poprzez modlitwę, wspólnotę i służbę. Papież wyjaśnił, co nazwał „trzema liniami działania” Zakonu:

  Wierność i kontemplacja:
  Ojciec Święty przypomniał nam, że kiedy Kościół myśli o Karmelu, przychodzi na myśl szkoła kontemplacji. Karmelici potrzebują nawiązać osobisty związek z Bogiem, który wzrasta poprzez samotność, kontemplację i odosobnienie od świata. Ten sposób działania pozwala karmelitom służyć ludowi Bożemu, niezależnie od tego, w jakim miejscu się znajdują w duchowym urzędzie czy apostolacie. Dla nas jest to wezwanie, abyśmy zwrócili szczególną uwagę na duchową drogę ludzi.

  Towarzyszenie i modlitwa:
  Ojciec Święty cytował świętą Marię Magdalenę de’ Pazzi, która ostrzegła przed niebezpieczeństwem rutyny i „letniości”. Należy żyć bardziej „wewnątrz” siebie samych, aby móc „wyjść” i towarzyszyć ludziom w ich drodze do Boga. Charakterystycznymi cechami naszej pracy z ludźmi powinny być pokój i radość.

  Miłość i miłosierdzie:
  Potrzebujemy przede wszystkim kochającego i współczującego serca, aby pozostać wrażliwymi na cierpienia ludzi wokół nas. Nie jesteśmy już w stanie dostrzegać tego cierpienia, jeśli nie jesteśmy prawdziwi w naszym wewnętrznym życiu. Papież Franciszek przypomniał, że miłość „w stylu Jezusa” uchroni nas przed „fałszywą mistyką”, „świąteczną solidarnością” i pokusą odseparowywania się od ran ciała Chrystusa. „Rany Jezusa są dzisiaj widoczne na ciałach naszych braci i sióstr, którzy są okradani, upokarzani i zniewalani.”

  Rodzina karmelitańska

  W jednym z ostatnich dni kapituly mieliśmy przyjemność powitać wśród siebie różnych członków rodziny karmelitańskiej z grona zakonników i laików oraz wysłuchać niektórych z nich, gdy mówili o swoim doświadczeniu świadectwa charyzmatu karmelitów.

  Generał poprosił nas, abyśmy zastanowili się, co nas łączy jako rodzinę:

  Ludzie w różnych częściach rodziny karmelitańskiej rozpoznają wartości tej rodziny i wciąż określają się jako karmelici. Karmelita w mnie przemawia do karmelity w tobie, rezonuje z karmelitą w tobie, a przez to rezonowanie daru Ducha Świętego ludzie zbliżają się do siebie, chcą wzajemnie wspierać się i wspólnie formować swoje życie w zgodzie z tym darem.

  Droga w nadziei

  Chcielibyśmy zakończyć nasze orędzie, bracia i siostry, wezwaniem, które postawił przed nami arcybiskup José Rodriguez Carballo, OFM, sekretarz Kongregacji dla Instytutów Życia Zakonnego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. W swoim kazaniu do kapituły, opierając się na historii proroka Eliasza w 1. Księdze Królewskiej 19, arcybiskup Carballo wezwał nas, abyśmy kierowali się trzema Bożymi przykazań przekazanymi Eliaszowi: Wstań i jedz, przed Tobą długa droga. Nie możemy oddać się przygnębieniu, musimy wstać w nadziei, będąc przekonanymi, że Bóg nadal działa w Karmelu, w Kościele i na świecie, nawet w tych trudnych czasach. Czerpiąc siłę ze Słowa Bożego, Eucharystii i sakramentów, kontynuujemy naszą drogę, wierni naszej karmelitańskiej tożsamości i Kościołowi, zawsze gotowi dalej nieść nasze świadectwo.

  Niech Maria, nasza Matka i Siostra, Gwiazda Morza, wskaże nam drogę i idzie z nami w naszym dążeniu do życia w wierności Jezusowi Chrystusowi, Jej Synowi, i przekazywania z pokolenia na pokolenie radości życia zgodnie z Ewangelią w sposób, który stali się dla nas karmelitów własnością.

  Opublikowane 27 września 2019 roku, we Włoszech, w Il Carmelo w mieście Sassone