Chcesz?

Tak, chcę cię również uzdrowić z twojej słabej wiary, z twojego życia, które jest bardziej obok mnie niż we mnie, z tego, jak rzadko i słabo odczuwasz moją obecność. Pomyśl o tym: mój wielki Przyjaciel, mój Narzeczony nie jest nieobecny. On jest tylko niewidoczny i nieuchwytny, ale jest tutaj, w szaleństwie miłości. Weźmiesz moją miłość i ofiarujesz mi ją, jakby była twoja. Chcesz? Tę noc… od razu… na zawsze…

(Gabriela Bossisová, On a ja, dziennik, 23 lipca 1942)