Zmartwychwstanie należy postrzegać w kontekście cielesności. Wiele kluczowych elementów katolickiej doktryny dotyczy ludzkiego ciała: dziecięce ciało w żłobku, eucharystia jako dar ciała, zmartwychwstanie ciała Chrystusa, nasze własne zmartwychwstanie. Uważam, że nasze trudności w zrozumieniu zmartwychwstania wynikają z tego, że mamy tendencję postrzegać ludzkie ciało jako worek mięsa i kości. Ciało jest jednak czymś więcej. Umożliwia nam bycie z innymi. A jednocześnie nas ogranicza. Gdybym był w sąsiednim pomieszczeniu, nie mógłbym być tutaj z wami; gdy ktoś umiera, nie mogę z nim rozmawiać.
Zmartwychwstanie ciała jest więc znacznie więcej niż tylko ożywieniem jakiejś trumny. Jest to przemiana sposobu, w jaki Chrystus jest nam obecny, przez co przekraczane są wszystkie granice, jakie narzuca nam nasza cielesność. Na zmartwychwstanie możemy patrzeć jako na przemianę Chrystusa w stan, w którym dochodzi do doskonałego zjednoczenia.
(Timothy Radcliffe OP /*1945/, fragment z książkowego wywiadu Nazwałem was przyjaciółmi, 2000)
