Wielbienie wyciąga nas z bańki naszego istnienia, która nas dusi. Jest odmową narcyzmu i kontemplacji samego siebie. Uwalnia nas od samolubnego egoizmu i wyraża naszą fundamentalną relację między sobą nawzajem jako współczcicieli. (…) Jesteśmy wyzwalani z naszej drobnostkowej obsesji na własnym punkcie. Klękamy i wielbimy, ponieważ – dzięki Bogu – nie jesteśmy centrum świata. Ten kręci się wokół innych ludzi, a ostatecznie wokół Boga. Słowami Richarda Rohra: „Twoje życie nie jest o tobie.” Słowami świętego Pawła: „Już nie żyję ja, ale żyje we mnie Chrystus.” Ustępujemy ze środka sceny. Cieszymy się, że mamy małą drugorzędną rolę, w moim przypadku jest to rola nieuporządkowanego zakonnika.
(Timothy Radcliffe OP /*1945/, Być żywym w Bogu)
