Wdzięczność ukryta w moim sercu nie wystarcza. Jeśli to prawda, to czekasz, że moje uczynki ogłoszę na całym świecie. Apostołowie to zrobili. Nie zebrali oklasków, lecz męki. Dzięki nim cię jednak znam. Czyż nietypowe nawrócenie dzisiejszego świata nie czeka także na moje świadectwo?
Daj mi odwagę świadczyć o tobie mojemu otoczeniu moją radością, słowem i przykładem. Naucz mnie celebrować dzień twojego Zmartwychwstania – w każdą niedzielę – tak, aby ludzie widzieli, że jesteś centrum mojego życia, że pozwalam sobie nie pracować i świętować, ponieważ wierzę, że żyjesz i masz wszystko w rękach, że potrafisz się zatroszczyć.
(Jan Graubner /*1948/, W ciszy ćwiczeń duchowych VIII.)
