Kiedy w zeszłym roku przybyłem na synod, myślałem, że ogromnym wyzwaniem będzie przezwyciężenie jadowitej niechęci między tradycjonalistami a progresistami. Jak możemy przezwyciężyć tę polaryzację, tak obcą katolicyzmowi? Ale gdy słuchałem, uświadomiłem sobie, że istnieje znacznie istotniejsze wyzwanie: Jak Kościół może objąć naprawdę wszystkie tak różne kultury naszego świata? Jak możemy włączyć do sieci ryby z każdej kultury, aby sieć się nie przerwała?
Kiedy w 1989 roku upadł Mur Berliński, wydawało się, że zimna wojna jest za nami. Francis Fukuyama wydał książkę "Koniec historii i ostatni człowiek" /1992/, w której twierdził, że weszliśmy w nową erę, erę triumfu zachodniej liberalnej demokracji. Wydawało się, że każdy naród jest przeznaczony do tego, aby "rozwinąć się" w nasz zachodni sposób życia. Niektóre kraje, szczególnie kraje globalnego Południa, muszą tylko dogonić Zachód. To była iluzja, z której Zachód powoli się budzi. Zamiast tego żyjemy w multipolarnym świecie, w którym wielu mieszkańców globalnego Południa uważa Zachód za dekadencki i skazany na zagładę. Żyjemy w postzachodnim świecie. Wielu mieszkańców Zachodu nadal tego nie dostrzega.
Patrzymy w kierunku nowych Pięćdziesiątnic, w których każda kultura przemówi swoim ojczystym językiem i zostanie zrozumiana. To również nasze zadanie podczas synodu i fundament naszej misji w rozerwanym i podzielonym świecie. Prosimy o wstawiennictwo Marii, rozwiązywaczki węzłów, i Piotra, zarządzającego sieciami!
Przede wszystkim uznajmy, że aby być katolikami, potrzebujemy siebie nawzajem. Różne kultury zgromadzone na tym synodzie oferują sobie nawzajem uzdrowienie, burzą zakorzenione uprzedzenia oraz zachęcają do głębszego zrozumienia miłości. Każda kultura ma swój sposób, aby dostrzegać Nieznajomego na brzegu jeziora i wołać: "To jest Pan!"
(Timothy Radcliffe OP, fragment synodalnej medytacji, 1 października 2024)
