Aniele stróżu mego serca,
który jaśnisz jak delikatny blask
przed tronem Ojca niebieskiego,
który ci każe iść za mną,
ty z powodu mnie idziesz tą ziemią,
jesteś moim przyjacielem i bratem,
który pociechą i światłem dla mnie jest,
tylko pozostań, prowadź i oświecaj!
Ty, który przenikasz przestrzenie
szybciej niż blask słońca
i wiesz, gdzie są moi ukochani,
odwiedzaj ich często.
Osusz im oczy skrzydłami,
o Jezu, śpiewaj im pieśń,
o bólu, który w rozkosz się zamienia,
a moje imię im powiedz szeptem.
Prowadzisz mnie za rękę, przecież widzisz,
jak biedna i słaba jestem,
z dróg łagodnie przeszkody mi usuwasz,
żebym nie upadła na kamień.
Nieustannie słodko prowadzisz
do spojrzenia w niebo twój głos
a im jestem mniejsza obok ciebie,
tym z ciebie płynie jaśniejszy blask.
(Teresa od Dzieciątka Jezus i Świętej Twarzy, fragment wiersza do Anioła Stróża, styczeń 1897,
tłumaczenie Aniela Janoušková)
