Proszę o przebaczenie. Tym mnie uszczęśliwisz. Jeżeli dla kogoś uprośisz łaskę nawrócenia, będę cię za to kochać, moja droga córko! Mów ze mną o tym o północy, pełna miłości, tęsknoty. Przykładam swoje ucho do twoich warg i swoje serce do twojego; tylko, że ty o tym nie będziesz wiedzieć. W duchu wiary możesz jednak ufać, że zostaniesz wysłuchana. Jak bardzo by mnie bolało, gdybyś się modliła, nie ufając! Zrozum, jestem tutaj, słucham cię.
(Gabriela Bossis /1874–1950/, zapis dziennikowy z 21 września 1944)
