Ó powiedz, poeto, co robisz? – Chwalę.
Lecz śmiertelne, co ohydnie idzie ciemną,
jak znosisz to, jak to przyjmujesz? – Chwalę.
Lecz, poeto, jak nazywasz właściwym imieniem
to bezimienne, anonimowe? – Chwalę.
Gdzie wziąłeś prawo, że z prawdą napominającą
w każdej kreacji, w każdej masce? – Chwalę.
Czyż to ciche, grzmiąc co huczy burzliwie
jak gwiazda, burzę zna? – Ponieważ chwalę.
(Rainer Maria Rilke /1875–1926/, Bez tytułu, 1921;
Przekład Holana w opracowaniu M. Koupilowej)