Abyśmy otoczyli istoty cierpiące tą jedyną Obecnością.

Istnieje cierpienie tak wielkie, że zostawia nas bez słów. Czujemy przed nim pewnego rodzaju wstyd, że my sami jesteśmy w bezpiecznej sytuacji. Chcielibyśmy zapomnieć o wszystkim, co nie jest zgodne z nędzą, której jesteśmy świadkami, chcielibyśmy skryć się w cieniu cichej modlitwy, aby otoczyć istoty cierpiące tą jedyną Obecnością, która nigdy nie jest daleko.

(Maurice Zundel OblOSB /1897–1975/, L’évangile intérieur, 1942)