Nie opuszczam cię, a więc ani ty mnie nie opuszczaj. To będzie wyraz wdzięczności twojemu Zbawicielowi. Spośród nas dwojga, to ja będę szczęśliwszy, ponieważ potrzebuję cię bardziej niż ty mnie. To ja jestem tym, który bardziej głoduje. Zniżam się do tego, by ci to powiedzieć, by wyglądać jak żebrak. Zaskakuje cię to, ale tak jest, ponieważ kocham bardziej, w końcu jestem miłością. … Moje drogie dziecko, kochaj mnie! Widzisz, znów żebram.
(Gabriela Bossis /1874–1950/, wpis dziennikowy z 14 września 1944)
