Być szczęśliwym nawet w cierpieniu, stać twardo na ziemi, kroczyć po błotnistych i wyboistych drogach tego świata, a jednocześnie z Chrystusem siedzieć na tronie po prawicy Ojca; śmiać się i płakać z dziećmi tego świata, jednocześnie nieprzerwanie z chórami aniołów śpiewać chwałę Bogu – to jest życie chrześcijańskie, dopóki nie nastanie poranek wieczności.
(Teresa Benedykta od Krzyża /1891–1942/, Ukryte życie)
