Myśl o mojej wszechobecnej miłości. Wciąż tu jestem. Połóż swoją głowę na moim sercu, bo to sprawia mi radość… Przyjdź do mnie i przynieś ze sobą innych. Czy nie mogę leczyć zdalnie? Wystarczy, że powiesz mi ich imiona. Kiedy mówisz mi o tych, za których prosisz, ja ich widzę…
(Gabriela Bossis, On i ja, dziennik, 23 lipca 1942)