Kiedy nasz Pan przy Ostatniej Wieczerzy ustanowił swoich pierwszych kapłanów, uczynił to niezależnie od proporcji między ich liczbą a jakąkolwiek kultową czy misyjną koniecznością. W jego działaniu i decyzjach przyjaźń zdaje się zajmować przynajmniej takie samo miejsce jak potrzeby pasterskie. Kapłanami mieli zostać po prostu ci, „których dał mu Ojciec” i których sam na początku swojej działalności wybrał, „aby byli z nim”.
(ojciec Hieronim /1907–1985/, mnich klasztoru trapistów w Sept-Fons,
rozprawa powołanie monastyczne i kapłaństwo)
