Służba pośród ludu
Gdy karmelici byli stopniowo wciągani w Europie w ruch żebrzących zakonów, nieuchronnie coraz bardziej angażowali się w służbę Ludowi Bożemu. Zachecani przez samą Kościół – i Kościół współczesny – karmelici wzięli na poważnie swoje obowiązki dzielenia się swoim duchowym bogactwem z innymi.
My, karmelici, musimy realizować nasze powołanie wśród ludzi przede wszystkim bogactwem naszego kontemplacyjnego życia. Nasza prorocka działalność może przybrać wiele i różnorodne formy apostolskiej służby. Jednakże, ponieważ nie wszystkie formy pracy apostolskiej można łatwo pogodzić z naszym charyzmatem czy z możliwościami danej wspólnoty, musimy zawsze rozróżniać między wszystkimi różnorodnymi możliwościami, które oferują nam sytuacje. (Konstytucje 1995, nr 92)
Wierni duchowemu dziedzictwu naszego zakonu, skierowujemy zatem nasze różnorodne dzieła ku temu, aby wzrastało poszukiwanie Boga i życie modlitwy. (Tamże, nr 95)
Ustami swoich pasterzy Kościół często zachęcał Karmel, aby angażował się przede wszystkim w tę dziedzinę. Papież Paweł VI niejednokrotnie zachęcał karmelitów, którzy stawiają życie wewnętrzne na pierwszym miejscu, aby stali się „specjalistami od Boga” (1). A niedawno, gdy Karmel po dwustuletniej przerwie powrócił do Francji, francuscy biskupi bezpośrednio zwrócili się z prośbą, aby misja karmelitów skoncentrowała się na służbie duchowego przewodnictwa, organizowaniu rekolekcji, porady, trosce o literaturę duchową... Na całym świecie chrześcijanie uznają za normalną służbę karmelitańską właśnie to i są rozczarowani, gdy karmelici nie są w stanie tego zapewnić.
Jest jednak prawdą, że drogi Pana są różnorodne, niesamowicie twórcze i często nieoczekiwane. Sam Kościół nieraz zapraszał Karmel do nieznanych dróg. Także poszczególne wspólnoty i pojedynczy karmelici mogą być prowadzeni do nowych, twórczych sposobów świadectwa wobec Chrystusa, ewangelizacji, solidarności z ubogimi i uciskanymi. Nie zawsze łatwo jest konkretnie rozróżnić, które działania są odpowiednie dla karmelity, a które nie. Rozwiązanie prawdopodobnie leży w obszarze podstawowej decyzji Karmelu, aby pozwolić Bogu działać według Jego woli, pozwolić Jego miłości, aby przepełniała życie człowieka, przygotować się na przyjęcie daru kontemplacji: im więcej Bóg przenika człowieka swoją kochającą obecnością, tym bardziej człowiek jest przekonany, że to jest najpiękniejszy dar, który może dzielić z innymi. Poczuje, że potrzebuje dzielić to niezmierne bogactwo z innymi i nie zatrzymywać go tylko dla siebie.
Św. Teresa z Lisieux odkryła odpowiedź na ten dylemat, który dręczył niejednego karmelitę, w tym, że znalazła swoje powołanie jako miłość w sercu Kościoła. Wspaniale oświetla ten problem, który nie jest łatwy do rozwiązania. Pierwotnym powołaniem każdego karmelity, czy to żyje w pustelni, w klasztorze, czy jest zaangażowany w jakikolwiek typ apostolatu lub misji, jest: pozwolić, aby żywy płomień miłości Bożej przeniknął całe jego jestestwo.
Miłość dała mi klucz do mojego powołania. Zrozumiałam, że jeśli Kościół ma ciało, zbudowane z różnych członków, to nie brakuje mu tego, co najpotrzebniejsze, najszlachetniejszego. Zrozumiałam, że Kościół ma serce i że to serce PŁONIE MIŁOŚCIĄ. Zrozumiałam, że tylko miłość utrzymuje członki Kościoła w działaniu. Gdyby miłość zgasła, apostołowie przestaliby głosić Ewangelię, męczennicy wstrzymaliby się od przelania krwi... Zrozumiałam, że miłość w sobie zawiera wszystkie powołania, że miłość jest wszystkim, obejmuje wszystkie czasy i wszystkie miejsca..., jednym słowem, ŻE JEST WIECZNA! ...znalazłam swoje miejsce w Kościele, a to miejsce dałeś mi Ty, mój Boże!... W sercu mojej matki Kościoła będę miłością... (Pisma autobiograficzne, 1991, s. 188)
W dążeniu do osiągnięcia harmonii między kontemplacyjną, braterską i apostolską wymiarą życia karmelitańskiego, konstytucje wzywają, aby karmelici uważnie dostrzegali znaki czasu, które są zachętą do tego, aby myśleli z Kościołem i byli otwarci na Ducha:
Inspirując się podstawowym ukierunkowaniem naszego charyzmatu oraz współczesnym kontekstem kościelnym i społecznym, wytyczamy pewne kryteria do orientacji i rozróżniania w obszarze naszego apostolskiego posłania:
- życie braterstwa i modlitwy pośród ludu;
- odpowiedź na potrzeby Kościoła powszechnego i lokalnego;
- priorytetowa służba ubogim i tym, którzy są na marginesie;
- szczególna uwaga na kwestię statusu kobiet;
- dążenie do sprawiedliwości i pokoju;
- troska o tych, którzy wyrażają zainteresowanie duchem, dziedzictwem duchowym i życiem Karmelu.
W ten sposób staramy się słuchać Boga, który do nas przemawia w Piśmie i w historii swojego ludu. (Konstytucje 1995, nr 93)
(1) Przemówienie do uczestników generalnej kapituli zakonu z 14 listopada 1968 roku.
Pobrano z książki: Karmel w czeskim Kościele
Autor: Redemptus Valábek, OCarm.
Wydano: KNA
