Sajnálom, hogy ilyen ostoba és tompa vagyok.

A lelkem próbál budzić się i na nowo odkrywać piękno pokuty. Wstydzę się, że tyle razy przystępowałem do spowiedzi z tak małym żalem i tak słabą chęcią, by stać się lepszym. Chcę powtarzać, znowu i znowu, że żałuję. Przykro mi, że byłem tak głupi i otępiały, że myślałem bardziej o sobie niż o tym, co jestem winny twojej miłości – a jestem ci wszystko winien.

(Thomas Merton /1915–1968/, wpis dziennikowy z 18 marca 1950)