W tym samym momencie, w którym Adam jest karany, dajesz mu nadzieję.

Mój Bože, jak jesteś dobry! W tę samą chwilę, gdy karzesz Adama, dajesz mu nadzieję na większą chwałę i większe szczęście: pozwalasz mu z daleka dostrzec to „ziarno” i tę błogosławioną kobietę, której stopą zostanie zmiażdżona głowa węża…

(Charles de Foucauld /1858–1916/, Qui peut résister à Boga)