Przepraszam, Panie.

Przepraszam, Panie.
Niosę w sobie Twoje cierpienie – a ja o tym nie myślę!
Pracuje we mnie Twoja śmierć – a ja sobie tego nie uświadamiam!
Doświadczam wciąż Twojego umierania – a ja tego nie odczuwam!
Jest we mnie Twoje zmartwychwstanie – a ja z tego tak mało się cieszę!
Przepraszam, Panie.

(Benedikt Holota OFM /* 1922/, dziennik, 18. 3. 1977)