Gdy człowiek przez długi czas codziennie przystępuje do świętego komunii, sama wiara zachęca go, aby przynajmniej raz dziennie w modlitwie włożył całe swoje serce – a to właśnie podczas dziękczynienia. Nie było ani jednego komuni, które nie przyniosłoby do mojej duszy o trochę więcej teologicznej miłości. A to, co Pan we mnie wlał, we mnie pozostaje. To prawda, że wlanej wiary i miłości człowiek nie odczuwa. To jednak nie jest ważne.
(ojciec Hieronim /1907–1985/, mnich trapistycznego klasztoru w Sept-Fons,
fragment tekstu Żyć, żyć)
