Co człowiekowi, który osiągnął jedność z Bogiem, zostaje? Zostaje mu dusza pełna Boga i ciało pełne cierpienia. Na dno tej duszy jednak Boski wzrok przenika tak często, że każde cierpienie wydaje mu się nieznaczące, a Bóg mu przy każdym swoim przybyciu do jego wnętrza w jednym błysku pokazuje, co ma robić.
(Jan Tauler OP /1300–1361/, kazanie 57.8)